เปิดใจ"กานต์" อดีต"เมีย ผู้แฉ"เสก โลโซ" ไม่สนคนมองทำเกินไป ลั่นเป็น"แม่"ต้อง"สู้"

กลายเป็นกระแสทอล์กออฟเดอะทาวน์ ข่าวใหญ่ที่ใครๆ ไม่พูดถึงไม่ได้   เพียงชั่วข้ามคืนเดียว   เมื่อนางวิภากร ศุขพิมาย หรือ "กานต์" ภรรยาของนายเสกสรร ศุขพิมาย หรือ "เสก โลโซ" ร็อกเกอร์-นักร้องเพลงร็อกซูเปอร์ สตาร์ของไทย โพสต์ข้อความลงในเว็บเฟซบุ๊ก ส่วนตัว "Wiphakorn Sookpimay" พร้อมกับแสดงภาพ "เสก โลโซ" ในลักษณะ คล้ายดูด หรือเสพบางอย่าง  เมื่อหัวค่ำวันที่ 2 ธันวาคม   แฉปัญหา ในครอบครัว อ้างว่าเสก โลโซ มีพฤติกรรมไม่เหมาะสมหลายประการ ทั้งทำร้ายร่างกายภรรยาที่อยู่กินกันมาร่วม 20 ปี ทอดทิ้งครอบครัว ไม่ดูแลลูก มีอาการเพี้ยนหนัก สร้างภาพ และเสพสิ่งไม่เหมาะสมบางชนิด   พร้อมประกาศว่าที่ทำเช่นนี้เพราะทนรับไม่ไหวอีกต่อไป จึงต้องการให้สังคมไทยได้เห็นความจริง และพร้อมสู้กับเสก โลโซ ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง   กระทั่งมีผู้คนมาร่วมแชร์ ส่งต่อลุกลามไปทั่วโลกสังคมโซเชี่ยลเน็ตเวิร์ค  และกลายเป็นข่าวใหญ่ปรากฎอยู่ตามสื่อต่างๆ ตามที่นำเสนอไปก่อนหน้านี้แล้วนั้น

มติชนออนไลน์จึงขออนุญาต หยิบนำบทสัมภาษณ์ นางวิกากร   หรือ "กานต์"  ที่ให้สัมภาษณ์เปิดใจกับ "ข่าวสด"  ถึงเรื่องราวอื้อฉาวที่เกิด  ขึ้นว่า ตนยอมรับว่าภาพที่เห็นในเฟซบุ๊ก "Wiphakorn Sookpimay" เป็นภาพเสก โลโซ จริง โดยถ่ายเอาไว้ขณะเสกอยู่ที่บ้าน แต่ตอนนี้คงเรียกว่าตนเป็นภรรยาของเสกไม่ได้ เพราะกลายเป็นอดีตไปแล้ว หลังจากเพิ่งหย่าร้างกับเสกไปเมื่อวันที่ 31 ส.ค.ที่ผ่านมา สาเหตุที่ต้องหย่าเพราะสุดทนพฤติกรรมของอดีตสามี มีเรื่องทะเลาะกันบ่อยครั้ง สาเหตุสำคัญเกิดจากเสกมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมบางประการ ทั้งยังแอบนอกใจตนบ่อยครั้ง

 "เรามีเรื่องทะเลาะกันบ่อยถึงขั้นเราถูกตบตี แต่ที่ผ่านมาพยายามอดทนเพราะเรามีลูกกัน รักกันมายาวนานร่วมๆ 20 ปี" นางวิภากรกล่าว

หย่าแล้ว-ไม่ทำตามสัญญา

อดีตภรรยาเสก โลโซ เปิดเผยต่อไปว่า ก่อนหน้านี้ประมาณปี 2552 เคยมีข่าวว่าเราทั้งคู่จะเลิกกัน แต่ในที่สุดทุกอย่างปรับจูนเข้าหากันได้ ขณะนั้นมีลูกด้วยกัน 2 คน คือน้องเสือกับน้องกวาง กระทั่งต่อมามีลูกอีกคนคือน้องลอนดอน รวมแล้วมีลูกด้วยกัน 3 คน อย่างไรก็ตาม ณ ปัจจุบันความอดทนของตนหมดแล้ว ทนไม่ไหวกับพฤติกรรมดังกล่าว จนในที่สุดเป็นที่มาของการหย่าร้างเมื่อวันที่ 31 ส.ค.54 และจนถึงขณะนี้ตนทำข้อตกลงในรายละเอียดการหย่ากับทางอดีตสามีไว้หมด โดยฝ่ายเสกได้จ่ายค่าเลี้ยงดูลูกมาส่วนหนึ่งหลังจากหย่ากัน แต่ในส่วนของค่าเปอร์เซ็นต์ซีดีและคอนเสิร์ต ที่ผ่านมานับตั้งแต่หย่าไม่เป็นไปตามเงื่อนไข พอตนทวงถามก็อารมณ์เสีย

อ้าง "เสก"พาผู้หญิงเข้าบ้าน

นางวิภากรระบุอีกว่า เรื่องทรัพย์สินสมรส โดยเฉพาะบ้านที่ซอยวัชรพล (ตลาดออเงิน) ที่ดินย่านเกษตร-นวมินทร์ รวมถึงรถบีเอ็ม ดับเบิลยู ซีรีส์ 7 เสกบอกจะยกให้ลูก เพราะจะได้ให้ไว้ไปส่งลูกเรียน แต่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามคำพูด ที่สำคัญบ้านที่อยู่ปัจจุบันก็เข้าไปอยู่เอง และพาผู้หญิงเข้าไปอยู่ ทั้งๆ ที่ตกลงกันว่าจะย้ายตัวเองไปอยู่คอนโดมิเนียม ทุกข้อตกลงไม่เป็นไปตามนั้น

"แล้วจะให้หนูทำยังไง หนูต้องดูแลลูก 3 คน ถึงตอนนี้หนูทนไม่ไหวแล้วจึงต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ใครจะว่าหนูทำเกินไปก็ตาม แต่ในความเป็นแม่คนยังไงก็ต้องสู้ ซึ่งถ้าเขาเป็นลูกผู้ชายและยังมีความเป็นพ่อหลงเหลือน่าจะคิดและเข้าใจถึงจุดนี้บ้าง ยืนยันจะเดินหน้าสู้เพื่อความชอบธรรมถึงที่สุด เพราะทุกเรื่องก่อนหย่าหนูมีหลักฐานสัญญาที่เซ็นตกลงกันไว้หมดแล้ว" นางวิภากรกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ยิ่งใหญ่มาก การรวบรวมเกือบ 200 ศิลปินในงานเดียวกันสองวันสองคืน

มีคนเคยถามผมว่าการรวบรวมเกือบ 200 ศิลปินมาไว้ในงานเดียวกันสองวันสองคืนใน งาน Big mountain music festival นี่ยากไหม จริงๆ มันก็ไม่ง่ายนัก แต่เรื่องยากของการทำเทศกาลดนตรีใหญ่ขนาดนี้มันไม่ใช่การหาศิลปิน มันไม่ใช่การทำเวทีให้น่าสนใจ มันไม่ใช่การเตรียมกิจกรรมมากมายให้คนสี่หมื่นกว่าคนได้ทำกัน ไม่ใช่แม้กระทั่งการหาสปอนเซอร์มาสนับสนุนเป็นมูลค่ามหาศาล แต่มันคือการเอาใจ เดาใจ และดัดนิสัย คนสี่หมื่นกว่าคนที่ต้องมาอยู่ด้วยกันสองวันสองคืนนี่แหละครับ

การเอาใจคนไม่ใช่เรื่องยาก แต่จะเอาใจใครได้ก็ต้องรู้ใจเขาก่อน แล้วคนสี่หมื่นกว่าคนก็มีสี่หมื่นกว่าใจ จะรู้ใจไปทั้งหมดก็จะเก่งไปซักหน่อย เมื่อเดาใจไม่ได้หมด ก็เอาใจได้บ้างไม่ได้บ้าง แถมเมื่อรู้ใจของบางคนก็พบว่าหลายคนถูกตามใจมาเยอะจนเริ่มเสียนิสัย เราก็เลือกที่จะไม่เอาใจ แต่ใช้วิธีขัดใจเพื่อดัดนิสัยแทน ครั้งแรกที่ผมรู้ว่าทีมงานเราเดาใจคนดูผิดก็เริ่มตั้งแต่ BMMF ครั้งแรกเมื่อ สามปีก่อน เราออกแบบผังงานตามแบบสากล ตั้งเวทีทั้งหกห่างกันไปตามมุมต่างๆของพื้นที่จัดงาน มีถนนเชื่อมแต่ละเวทีเข้าหากัน โดยหวังว่าถนนเหล่านั้นจะนำทางให้คนดูของเราเดินไปตามเวทีต่างๆ พอประตูงานเปิดพวกเรายืนรออยู่ในงาน หวังจะได้เห็นภาพผู้คนเดินตามถนนแยกย้ายกันไปยังแต่ละเวทีที่เตรียมไว้ แต่คนดูค่อยๆเดินตัดสนามหญ้าพุ่งเข้าสู่เวทีแรก โดยไม่สนใจถนนที่เตรียมไว้ แม้จะมีเสาไฟเรียงรายบังคับ หรือแม้แต่ป้ายบอกทาง ที่ตั้งไว้เป็นระยะ ก็ไม่ได้ช่วยอะไร แผนที่ที่เราแจกให้กับทุกคนถูกนำมาเป็นกระดาษรองนั่ง และเมื่ออยากรู้ข้อมูลก็ใช้วิธีถามทีมงานเราเป็นหลัก ผลก็คือ เวทีที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดมีผู้คนอัดแน่น ส่วนเวทีที่อยู่ไกลออกไปก็มีคนดูน้อย ด้วยเหตุผลว่าหาเวทีไม่เจอ หรือไม่ก็ว่ามันไกลไป เราออกแบบงานของเราไว้เพื่อการเดิน แต่ผู้คนในงานถามหารถสองแถว เมื่อถามหากันมากขึ้นเราก็ต้องนำรถสองแถวที่ใช้รับส่งผู้คนในที่จอดรถมาให้ บริการในงาน ตอนแรกก็ว่าจะนำมาช่วยในช่วงแรกที่คนทยอยมางานกันเยอะแต่ในที่สุดก็ต้องให้ บริการตลอดทั้งสองวัน ส่งผลรถก็ไม่เพียงพอทั้งในงานและในลานจอดรถ เราเตรียมห้องน้ำไว้เยอะมาก กระจายไปทั่วงาน แต่คนส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะเดินไปที่ชายป่าที่อยู่ใกล้ตัวเองมากที่สุด มากกว่าที่จะเดินไกลออกไปอีกหน่อยเพื่อเข้าห้องน้ำที่เราเตรียมไว้ให้

ปีที่สองเราเริ่มรู้ใจคนมางานเรามากขึ้น ก็จัดเตรียมการเอาใจไว้มากขึ้นไปด้วย เราเปลี่ยนรูปแบบของสูจิบัตรจากแบบแผ่นใหญ่มาเป็นแผ่นพับใส่ซองพลาสติกพร้อม สายห้อยคอเพื่อให้ทุกคนพกพาสะดวกขึ้น เพิ่มกิจกรรมการตามล่าตราประทับที่เราเตรียมไว้ที่จุดสำคัญต่างๆทั่วงาน ทุกคนจะได้พยายามเดินไปทั่วงานมากขึ้น เพราะอยากเก็บสะสมตราประทับเหล่านั้น วิธีนี้ได้ผล ผู้คนเดินกระจัดกระจายไปทั่งานมากขึ้น แต่เวทีที่คนกระจุกตัวกันมากที่สุดก็ยังคงเป็นเวทีที่ใกล้ทางเข้าออกมาก ที่สุดอยู่ดี เราเตรียมห้องน้ำไว้ให้มากขึ้น กระจายไปทั่วงานมากขึ้น แต่หลายคนยังบ่นว่าห้องน้ำไกลไป ทั้งที่เทียบกับเทศกาลดนตรีระดับโลกอีกหลายงานแล้ว ห้องน้ำเรายังอยู่ใกล้กว่ามากนัก เราจัดเตรียมรถสองแถววิ่งในงานเป็นระบบมากขึ้น เพื่อเอาใจคนขี้เกียจเดิน แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราถกเถียงกันในที่ประชุมอยู่นานว่าเราจะตามใจคน ดูหรือจะดัดนิสัยกันดี เพราะความสนุกของเทศกาลดนตรีคือการผจญภัย คือการเดินลัดเลาะไปตามจุดต่างๆทั่วงานเพื่อไปพบกับสิ่งแปลกใหม่ที่เตรียม ไว้ ในที่สุดเราก็เลือกเดินสายกลางคือเตรียมรถไว้บริการ แต่จำกัดจำนวนรถ เพื่อให้การรอรถต้องใช้เวลาพอสมควร ใครทนรอไม่ไหวก็จะได้ตัดสินใจเดิน ซึ่งเราก็ตัดสินใจได้ถูก ผู้คนส่วนหนึ่งขี้เกียจรอรถและเลือกใช้วิธีเดินแทน จุดสนใจมากมายในงานจึงได้รับการเยี่ยมเยียนกันอย่างทั่วถึง

มาปีนี้ใน BMMF3 เราก็ยังคงเลือกเดินสายกลาง ทั้งเอาใจและดัดนิสัยคนดูของเราไปพร้อมๆกัน เราเปลี่ยนทางเข้าของงานเพื่อให้ใกล้ขึ้น ทำลานจอดรถและลานกางเต๊นท์ใหม่ให้กว้างขวางสะดวกสบายขึ้น แต่เราเปลี่ยนผังงานใหม่ขัดใจคนดูโดยการเอาเวทียอดนิยมที่มักมีผู้คนไป กระจุกตัวกันมากที่สุด(เพราะศิลปินดังๆขึ้นที่เวที่นี้เยอะ)ไปไว้ลึกสุดใน งาน จากประตูงานต้องเดินเข้าไปประมาญ1กิโล กว่าจะเดินไปถึงทุกคนก็จะได้เดินผ่านจุดสนใจมากมาย เวทีเล็กเวทีน้อยที่มีความน่าสนใจไม่แพ้กัน เพื่อหวังว่าก่อนที่จะได้ดูวงโปรดของตัวเองก็น่าจะได้เห็นศิลปินหน้าใหม่ที่ น่าสนใจที่เราจัดเตรียมมาให้ หรือได้พบกิจกรรมอื่นๆไม่ใช่แค่เรื่องดนตรีอย่างเดียว เพราะนี่คือเทศกาลดนตรีไม่ใช่คอนเสิร์ต มันเป็นการมาร่วมประสพการณ์กับเพื่อนใหม่อีกสี่หมื่นกว่าคน (ปีนี้น่าจะเกือบ ถึงห้าหมื่น) เราย้ายเวทีที่เคยอยู่ไกลที่สุดทั้งที่เป็นเวทีที่เต็มไปด้วยศิลปินที่น่าสนใจมากมายมาดักที่ทางเข้า จะเดินข้ามไปอีกก็ให้มันรู้ไป เราเพิ่มกิจกรรมใหม่ๆเข้าไปในงานเพื่อเพิ่มประสพการณ์พิเศษให้กับคนดูของเรา เรามีกระทั่งโรงละครในงานปีนี้ ถ้าจะเลือกดูแต่ดนตรีอีกก็ให้มันรู้ไป